... من «او» ندارم

! .... اينم واسه تنوع

چند وقته كه يه تيكه سنگ گير كرده توي كفشم .

هرجا كه ميخوام برم ، اين كوچولوي لعنتي ، همراهم هست و نميذاره كه فراموش كنم كفشي هم به پا دارم. فكر كنم الان چند ماهي باشه كه رفته يه گوشهء خلوت براي خودش پيدا كرده و قصد بيرون اومدن هم نداره .

دوستي ميگفت : شانس آوردي كه فقط يه تيكه سنگ كوچولو هستش . خيليها هستن كه يه كوه تو كفششون دارن و مجبور هستن با عظمت مزاحمش قدم بزنن .

براي من اصلا مهم نيست كه يه عده تو كفششون كوه دارن يا صخره ، حتي اهميت هم نداره كه بعضيا ممكنه تو كفششون سنجاقك لونه بسازه . براي من اين مهم هست كه همون يه تيكه سنگ كوچولوي لعنتي داره اندازه يه كوه آزارم ميده و نميذاره بدون درد جا به جا بشم . تو اين مدت هزارتا راه حل مهربون و احمقانه به ذهنم رسيد كه هيچ كدوم فايده نداشت .

يه مدت سعي كردم براي اينكه دچار درد نشم ، اصلا راه نرم . و ديدم شاديها رو كه چه سريع از من دور ميشدن و من از جام تكون نميخوردم ، مبادا كه دچار درد بشم . سعي كردم با خودم كنار بيام و اصلا فراموش كنم كه سنگي توي كفشم دارم . به درد لبخند بزنم و با آغوش باز قبولش كنم و سعي كنم اون سنگ لعنتي رو به شكل يه تيكه شكلات خوشمزه نگاه كنم . درد رو تحمل كردم و به راه رفتن ادامه دادم . اما تنها فايده اي كه داشت اين بود كه كفشم پر از خون شد و از گوشه هاش خون ريخت رو فرش پر نقش و نگار زندگي و مادربزرگم ، كه با فرياد بهم حالي كرد كه زندگي رو نجس كردم .

سعي كردم يه مدت يه لنگه پا راه برم . اما هر بار كه يه پام رو ميگرفتم بالا ، حس ميكردم اون سنگ لعنتي ميپره ميره تو اون يكي كفشم . واسه همين تصميم گرفتم كه با دستهام راه برم . يعني پاهام رو بفرستم قاطي ابرها و مغزم رو بكشونم روي زمين . خودم از اين حركت آكروباتيك خنده ام گرفته بود . چه برسه به مردمي كه به جاي سنگ ، كوه تو كفششون دارن .

فعلا مجبور هستم مخلوطي از اين راه حلها رو واسه خودم تجويز كنم تا اون سنگ يواش يواش تو كفشم خرد بشه و پودر بشه و بچسبه به عرق جورابهام . اما حالا كه فكرش رو ميكنم ميبينم كه شايد بد نبود يه بار يه راه ديگه رو هم امتحان ميكردم .

مثلا براي چند لحظه كفشم رو از پام در مياوردم و اون سنگ رو مينداختم بيرون !!!!!!!!......

از: هذيانهاي يك بيمار رواني

Comments: ارسال یک نظر