... من «او» ندارم

... هوای آسمان دیده ابریست

برای هجرت نا به هنگامت .. چشم مهربانت .. زانوان پر توانت و اسم زیبایت ....
او رفت ....
و من نمی دانستم که زنگ آوایش را دیگر هرگز نخواهم شنید و قلب حساسش دیگر هرگز نخواهد طپید .
و ما چگونه بودیم که ندانستیم قلب گرمش در کدامین لحظه از طپش افتاد و قندیل زد .
خدای من ، او هم رفت ... !
تو بگو .. چگونه آن کلام پر توان را ، آن دل پر احساس را و آن چشم پر امید را به خاک سپردیم ؟!
هنوز بوی عطر تنش در سرسرای جانم جاریست .. هنوز رد احساس گرمش به روی گونه هایم میسوزد .
آن لحظه که خبر آوردند او دیگر نمی آید و به پروازی به بلندای پرواز مرگ رفته است آنوقت بود که همه امیدم از دستم رفت.

مهاجر من برای ابد هجرت کرده است و من هیچ وقت 5 خرداد را فراموش نخواهم کرد .. هیچ وقت این ماه شوم خرداد راهمچون دی ماه فراموش نخواهم کرد .
خدواندا !
به کدامین گناه ؟ به کدامین مجازات ؟ او را از ما گرفتی ... ؟!
بعد از تو باغچه زندگی خشک است، گلی ندارد ... آسمان شهر ابریست ، ماهی ندارد ... بعد از تو خانه سوت و کور است، نوری ندارد ..

دل بیقرار است و شوری ندارد ... چشمانم گریان است و سویی ندارد ... دستانم بی توان است و زوری ندارد .
ای کاش میدانستی چگونه عذابی مرا زجر می دهد در دوریت به خدا !
غم فراق آنچنان بر من و قلبم سنگینی می کند که می خواهم بگریم. گلویم را همیشه بغضی در بر دارد که هیچگاه مرا تنها نمی گذارد .

آری من بدین گونه شده ام. اما عطش دیدارت ریشه به جانم زده است و پایانی نخواهد یافت جز با « مرگ » من !
.

-------------------
پ . ن 1 :
شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت .... روی مه پیکر او سیر ندیدیم و برفت
گویی از صحبت ما نیک به تنگ آمده بود .... بار بربست و به گردش نرسیدیم و برفت
.
پ . ن 2 :
و چه زود 17 سال گذشت ... !!!

Comments: ارسال یک نظر