.... منت چشمان تو هم عالمی دارد
مرا هرگز نه خدائی بوده است نه قبله ای تا روی بدان آورم !
امّا ...
امّا ...
آنکه مرا بی ایمان می خواند ، از چشمان ِ تو هیچ نمی داند .... !
.
.
جائی دیدم عزیزی نوشته هایش را نذر کرده بود ! نذر چشمان ِ او .... !
داشتم فکر می کردم من چه دارم که نذر چشمان تو کنم ؟
چه دارم که لیاقت چشمان تو را داشته باشد؟
چه دارم که به نذر کردن برای چشمان تو بیارزد ؟
داشتم فکر می کردم من چه دارم که نذر چشمان تو کنم ؟
چه دارم که لیاقت چشمان تو را داشته باشد؟
چه دارم که به نذر کردن برای چشمان تو بیارزد ؟
خیلی سخت است ، خیلی ... که آدم پیش خودش شرمنده شود .
.
.
مرا چه دخلی است به چشمان تو ؟!
من و نذر چشمان تو ؟
اصلاً من و چشمان تو .... ؟!
من و نذر چشمان تو ؟
اصلاً من و چشمان تو .... ؟!
.
تا به حال فکر میکردم تنها از شکر نعمتهای خدا عاجزم !
اما امروز تازه فهمیدم در برابر چشمان تو نیز ، فقر من معنا پیدا می کند .
و تازه داشتم به این فقر عادت می کردم که دستانت حدیث دیگری از داستان فقر مرا زمزمه کرد !!!
تا به حال فکر میکردم تنها از شکر نعمتهای خدا عاجزم !
اما امروز تازه فهمیدم در برابر چشمان تو نیز ، فقر من معنا پیدا می کند .
و تازه داشتم به این فقر عادت می کردم که دستانت حدیث دیگری از داستان فقر مرا زمزمه کرد !!!
.
Comments:
ارسال یک نظر