این بار دلم خواست که برایت نامه ای بنویسم
با وجود اینکه نمی دانم به کجا باید برایت بفرستم … !


سلام !
دلم برایت بیش از آنچه که فکر کنی تنگ شده است. کاش به خوابم می آمدی ، با من سخن می گفتی و آرامم می کردی.
همه به کار خویشند … نگران نباش !
فقط بگو کِی خواهی آمد تا من نیز برای این دل بی تابم جوابی داشته باشم .

« مادرم » حالش خوب است.
تسبیح به دست شب را برایم دعا می خواند. گر چه دیگر مجالی نمانده ست.

« پدر » نیز به وادی تسبیح به دستان پیوسته ، برایم نگران است ولی خوب می داند که حتی اگر بخواهد هم دیگر کاری نمی تواند برایم انجام دهد !
« داداش » هم هِی ! مشغول است .

« مَردُم » ؟
خوبند ، همه به کار خویش ، با تفاهمی زیبا !
دیگر از بدیهای همدیگر دلگیر نیستندو موعظه گرهای خوبی شده اند.
جای تو هم برایشان خالی نیست !

« من » …. ؟!
تمام بی کسی هایم را قامت بسته ام و در طولانی ترین سجدهء اندوه به اندازه ی همه نبودن هایت « اشک » می ریزم ، و به بلندای یلدای فراقت با آهی از عمق قلب هزار پاره ام « کابوس رفتنت » را خط خطی می کنم !
بگذار بی ادعا برایت اقرار کنم که دلم برایت تنگ می شود، وقتی که نیستی دلتنگی هایم را قاب می کنم ، لحظه لحظهء غروبی را که دلتنگ تو و چشمان بارانی ات می شوم را قاب می کنم تا وقتی آمدی نشانت دهم که شاید دیگر تنهایم نگذاری .
باز هم بگویم ؟

« من » ؟!!
طی می شوم بی هیچ تفاهمی.
فقط به یاد « تو » هستم که بیایی و دستی به صورت دلم بکشی تا کمی آرام گیرد.
به وسعتی بی تعریف جایت برایم خالیست.
کاش بیایی و مرا از این بُهت ِ کمر شکن نجات دهی.
دیگر آمدنت برای همه فراموش شده است . اما تو که می بینی من چشم در راهم .
پس رهایم نکن.

« امشب را نیز با یاد تو خواهم خوابید » …

پ . ن 1 :
درد عشقت کرده پیرم …

پ . ن 2 :
سلام.
این روزا بیشتر از همیشه به دعای شما دوستانم احتیاج دارم.
تو این روزا ما رو هم دعا کنید .
نماز روزهء همتونم قبول !