سلام و عشق !
به همه آنهایی که می آیند تا با حرف هایم لبخند بزنند .
پیشتر ها من با خنده می نوشتم و هر که میخواند می گریست .
این روزها من با گریه می نویسم و هر که می خواند ، می خندد !
صدای فرشته ای آرام در گوشم می پیچد که می گوید :
آی عزیز .... !
نافله ات ، دیر نشود .
من وضو می گیرم و باز می آیم تا زلفت را شانه کنم .

صنمم !
تکه سنگ دوست داشتنی ام !!!
با خودت فکر کردی نوبتش رسیده که بشکنمت !
دست به کار شدی . انگار مددم کردی و بعد ....
رفتی ... !
من
می تراشیدمت بت من ( چقدر خطوط بالایی لبت شیرین در آمد ! )
خوش گِل شدی !
کاشکی خیالت هم تنهایم گذارد .
می خواهم در پس سُجده ای طولانی به خواب روم ....
خوابی شیرین ، خواب بودنت ...
خوابی عمیق ، خواب نبودنم .....
زلزله " سکوت " من است ، زلزله نبودن " تو " ست !
دل لرزه !!
گفتند به خیر گذشت ....
باشد قبول ! اینها که از دل من خبر ندارند .
" تو " اما نازنینم ...
تو را به خدا عادت نکن ساکن هرجا که بودی ، لرزید بروی و چیزی از خودت جا بگذاری .
کاش در دل عشق هیچ وقت آب از آب تکان نمی خورد .
اوضاع که آرام شد به اتاقت برگشتی و پیرهن آبی تنت کردی و انگار عطر هم زدی زیر گلویت .
با خودم گفتم خوب شد !
من هم اگر آرام باشم ، به بهانه ی فراموش شده هایش هم که شده باز می آید و ....
خیلی سعی کردم زیبایم .
اما ...
« لعنت به من ، که در دلم هیچ آبی از آسیاب نمی افتد ... ! »




پ . ن 1 :

در میان قفس ِ غم ماندم ، از غم رفتن ِ او ...
کاش جنس ِ دل او ، رنگی از سنگ نداشت
که مُدام ، در دل ِ من ترکی بنشاند .
کاش او یک رگی از عاطفه ی پنهان داشت
که میان همه ی هستی من جاری بود .
کاشکی او بد بود !!
اما
نازنین من تنها ، بد نیست .
او نمی داند عشق
معنی سبز ِ کدام حادثه است .
نازنینم بد نیست !


پ . ن 2 :

خسته شدم از این صبر و انتظار ...
خسته شدم از تکرار روزها ...
خسته شدم از خودم ...
خسته شدم از رویای تو ...
خسته شدم از این زندگی ... !!!