و هنوز هم صبح ها که از خواب بیدارمی شوم ، قلبم بهانه ی « تو » را می گیرد ....
سنگین و خسته از راه نرفته سراغ « تو » را از من می گیرد .
به او می گویم که از « تو » خبر ندارم ..
اصلاً نمی دانم کجایی و چه می کنی ...
« اصلا ً نمی دانم به من فکر می کنی یا نه ... !! »
و با این آخرین کلام او شروع می کند به طپیدن !
آرام آرام می طپد ....
آرام و آرامتر
گویی از طپیدن هر روزه خسته شده ....
و من دستپاچه می گویم :
« ولی مطمئن باش بالاخره روزی خواهد رسید که « تو » او را دوباره خواهی دید .
چشم در چشم ، نزدیک ِ نزدیک ... ! »
.
.
.
ای وای از آن روزی که بفهمد همه ی آنها جز خیالی دروغین نبوده که تنها برای تصلّایش به خوردش داده ام !
می دانم آنوقت است که برای همیشه خواهد ایستاد ...
و در آنروز ای کاش تو در مراسم تدفین من شرکت کنی .
در آنروز تو امانتی در دست من داری که خیال دفن شدن ندارد...!
پ . ن 1 :
نخ نازک نامرئی ات را گره زده ای به قلبم
مثل عروسک های خیمه شب بازی بالا و پائین می کنی ...
از تعلیق متنفرم ...
از « م » که می آید آخر فعل هایم !
از « من » که خودش را آواره کرده روی پاکی تو !
به دل نگیر ....
هر چه می خواهی بازی کن .... !!
پ . ن 2 :
اگر بر لــب دیگر بزنــی بــــوسه « حرومت »
!!? UnderStanD
